تلاش‌ها برای تشکیل سوم ریاضی

شنبه. ظهر.

مادرم زنگ زد موبایلم و بیدارم کرد. «پاشو از حراست آموزش پرورش زنگ زدن، ببین چیکارت دارن»

وای بازچی شده. خلاصه بلند شدیم یه زنگ زدیم به آقای صادقی و دیدیم نه، انگار خطری نیست. در مورد رشته‌ی ریاضی بود. دوباره گیر دادن که کلاس تشکیل نمی‌شه. حالا جالب اینجاست که من تجربی‌ام. یعنی می‌بینید توی هر کاری که دخالت نمی‌کنم هم می‌آیند دنبالم. آقای صادقی گفت: «جناب رئیس! فردا ساعت 11 اینجا باش که کار کار خودته. با بچه‌ها هماهنگ کن همه بیاین. هماهنگی با خودت.» ما هم گفتیم باشد.

یکشنبه. صبح.

ساعت 11 همه آموزش‌و‌پرورش بودیم. با این‌که با اخلاق مسئول آموزش آشنا بودیم و جواب‌اش را می‌دانستیم، اول رفتیم پیش اون. «هیچ راهی نداره، برید، بیست‌و‌چهار نفر که شدید برگردید کلاس تشکیل می‌شه. دیگه سوال‌ هم نپرسید. دوباره هم نیایید.»

اووف. داغ کرده بودیم همگی. آخه ما فقط نه نفریم. پانزده نفر دیگر از کجا بیاوریم. تازه با خودم نه نفر می‌شویم. یعنی اگر من آمار امتحان بدهم و سوم ریاضی بنشینم. راستش زیاد برایم فرقی نمی‌کند. آخر کار زیست را هم پاس می‌کنم و دوتا دیپلم را با هم می‌گیرم. فکر کنم فایده‌اش بیشتر از ضررش باشد. نشسته به ما پیشنهاد می‌دهد: «برید رشته‌های فنی. کامپیوتر. حسابداری» من هم گفتم کامپیوتر را که همینطوری هم می‌شود یاد گرفت. قصد دزد شدن هم نداریم که حسابداری بخوانیم. یعنی حاضر نیستند تکانی به خودشان بدهند بعضی‌ها. رفتیم توی اتاق آقای صادقی. برایمان تعریف کرد که «مگر فکر می‌کنید دبیرستان چطوری جا افتاد توی گراش. ما راهنمایی که تموم کردیم، گفتند برای دبیرستان باید بروید لار. گفتیم نمی‌رویم. هر کاری کردند نرفتیم. سی‌و‌سه نفر بودیم که همین‌جا توی مدرسه‌ی پروین اعتصامی (فاطمه‌زهرای الان) توی یک اتاق نشستیم. یه تخته سیاه از مدرسه علمیه بهمان دادند، یک زیلو هم آقاجواد برایمان خرید. یه دیپلمه هم می‌آمد سر کلاس درس می‌داد. تا کم‌کم یکی دوتا معلم برای بعضی درس‌ها از لار می‌آمد و خلاصه اینطوری شد که جا افتاد. نباید کم بیاورید.»

خودمان هم می‌دانستیم که اگر ول شد دیگر ول می‌شود تا ته. نشستیم یه نامه نوشتیم توپ. از طرف چند تا از دانش‌آموزان ولایی شهرستان شهید پرور گراش به چهار پنج تا از مسئولان اداره کل آموزش‌و‌پرورش فارس. از قضیه‌ی انرژی هسته‌ای و آن دختر شانزده ساله و جنگ نرم و اعتیاد و خودکشی و خلاصه هر چی فکرش را بکنید. حالا خدا کند نتیجه بدهد.